Toen Geert me vroeg om mee te schrijven aan een blog heb ik er niet lang over moeten nadenken eigenlijk. Niet dat we mekaar al zo heel lang kennen (ongeveer een kleine 1.100 dagen) maar in die tijd hebben we mekaar beter leren kennen en hebben we samen al meerdere leuke momenten aan de oever van het water (of aan de toog) doorgebracht. Verder houden we er nogal dikwijls dezelfde sceptische kijk op na wanneer we kritisch kijken naar het moderne karpervissen of het vissen in het algemeen.
Met een knipoog terugblikken op vismomenten, visnieuwtjes, eigenaardigheden en gedachten delen met een virtuele wereld is iets helemaal nieuw voor mij. Wat ik moet/kan of mag verwachten is me dan ook een raadsel. Als je als doodnormale en prille dertiger (sorry Geert) zegt tegen een buitenstaander (of beter niet visser) dat je graag vissend aan de waterkant zit dan bekijkt men je meestal alsof je van een andere planeet komt... oh nee... zo saai, hoe kan je dat nu leuk vinden.
Tja... om te vissen moet je niet gek zijn maar het helpt!
Zeker wanneer de uren aan de waterkant voorbij kruipen zonder vis en daarenboven de hemelsluizen royaal lang en ver opengaan. Vraag dat maar aan de snoekvisser wiens spinhengel er moest aan geloven. De arme man wist niet wat er gebeurde toen hij met zijn dode muis één van de uitstaande lijnen oppikte. Als gevolg hiervan dook plotseling een groen monster op vanuit het riet. Dit monster leed aan een ver gevorderde vorm van blankenietis en kon niet anders dan het onding dat hem verplicht had om de regen te trotseren totaal oraal te vernietigen ('t is eens iets anders hé dan bevredigen). De arme Franse pêcheur of was het pecheur bleef totaal verbouwereerd achter. Daags nadien verscheen onderstaande foto in een plaatselijk dagblad om andere dode muizen vissers te waarschuwen voor het verschrikkelijke rietmonster.
Met een knipoog terugblikken op vismomenten, visnieuwtjes, eigenaardigheden en gedachten delen met een virtuele wereld is iets helemaal nieuw voor mij. Wat ik moet/kan of mag verwachten is me dan ook een raadsel. Als je als doodnormale en prille dertiger (sorry Geert) zegt tegen een buitenstaander (of beter niet visser) dat je graag vissend aan de waterkant zit dan bekijkt men je meestal alsof je van een andere planeet komt... oh nee... zo saai, hoe kan je dat nu leuk vinden.
Tja... om te vissen moet je niet gek zijn maar het helpt!
Zeker wanneer de uren aan de waterkant voorbij kruipen zonder vis en daarenboven de hemelsluizen royaal lang en ver opengaan. Vraag dat maar aan de snoekvisser wiens spinhengel er moest aan geloven. De arme man wist niet wat er gebeurde toen hij met zijn dode muis één van de uitstaande lijnen oppikte. Als gevolg hiervan dook plotseling een groen monster op vanuit het riet. Dit monster leed aan een ver gevorderde vorm van blankenietis en kon niet anders dan het onding dat hem verplicht had om de regen te trotseren totaal oraal te vernietigen ('t is eens iets anders hé dan bevredigen). De arme Franse pêcheur of was het pecheur bleef totaal verbouwereerd achter. Daags nadien verscheen onderstaande foto in een plaatselijk dagblad om andere dode muizen vissers te waarschuwen voor het verschrikkelijke rietmonster.
Dixit
1 opmerking:
toffe foto
Een reactie posten